همانطور که می دانید شیوه های اتصال به اینترنت را به صورت های مختلفی دسته بندی می کنند. از یک منظر این روش ها به روش های Wired (با سیم) و Wireless (بی سیم) تقسیم بندی شده اند. این تقسیم بندی ها در واقع در شبکه های کامپیوتری موجود است و از آنجایی که اینترنت خود نوعی شبکه اما از نوع جهانی است، این طبقه بندی درباره ی آن نیز صدق می کند.

یعنی ما در ابعاد یک ساختمان مسکونی کوچک یا در یک اداره ی بزرگ تا شهر را می توانیم با این نوع شبکه ها پوشش دهیم.

هر یک از روش های باسیم و بی سیم مزایا و معایبی دارند.

برای مثال روش باسیم بالاترین سرعت های موجود را پشتیبانی می کنند و موانع فیزیکی باعث افت سرعت  یا بُرد در این نوع شبکه ها نمی شوند. در مقابل در شبکه های بی سیم تعداد کاربری که از زیرساخت ها می توانند استفاده کنند بیشترند و هزینه ها هم طبیعتاً کمتر هستند چون نیاز نیست بین تمام سیستم ها سیم کشی شود.

در حال حاضر در ابعاد شهری شیوه های زیادی برای ارائه ی اینترنت پرسرعت وجود دارد. واژه ی ADSL را حداقل همگی شنیده ایم.

اما کسانی که برای اشتراک ADSL اقدام کرده اند می دانند که شرکت های ارائه دهنده ی این خدمات محدودیت هایی دارند. مثلاً تعداد پورت مخابراتی که یک منطقه ی مخابراتی دارد و در اختیار این شرکت ها قرار می دهد معمولاً محدود است و این شرکت ها غالباً از دادن این خدمات به مشتریان جدید عاجزند.

اما در مقابل این نوع اینترنت پرسرعت، اینترنت های بی سیم یا Wireless قد عَلَم کرده اند و می توان گفت موفقیت چشمگیری هم داشته اند. سوای از هزینه های تجهیزات که گرانتر است و حق اشتراک ماهانه که کمی بالاتر است، مزایای این روش ها چشمگیر است.

برای نمونه اکثر مدم های وایرلس که بر روی پشتبان تصب می شوند به کمک روترها قابل تقسیم بین چند کاربر هستند. یعنی مثلاً ساکنین ساختمان های چند واحده، می توانند به صورت اشتراکی یک عدد از این مودم ها خریداری کرده و بعد اینترنت را بین خود به اشتراک بگذارند، آن هم بدون اُفت پهنای باند و یا استفاده ی اشتراکی از ترافیک ماهیانه. در واقع این امکان وجود دارد که چند کاربر با نام کاربری و رمز عبور شخصی خود از یک مودم آن هم به صورت همزمان استفاده نمایند.

بنابراین می توان دید که در ساختمانی اگر چند واحد با هم شریک شده و یک مودم برای کل ساختمان خریداری نمایند، همگی می توانند از آن بهره مند شوند.

روش های اینترنت پرسرعت وایرلس علاوه بر این مزایا معایبی هم دارند. برای مثال این روش اتصال به اینترنت فقط در صورتی برقرار خواهد شد که مودم شما که در واقع دارای آنتنی هم هست و باید در فضای بازی مانند بالای پشتبام نصب شود، باید آنتن فرستده ی شرکت طرف قرارداد شما را به اصطلاح ببیند. یعنی باید راستای دو آنتن هم دیگر را قطع کنند. به زبان ساده تر همانطور که آنتن تلویزیون را تنظیم می کنید و باید جهت آنتن هوایی شما جوری باشد که به سمت دکل فرستنده ی مثلاً منطقه ی جماران قرار بگیرد، در این روش هم باید همین مطلب رعایت شود. این عیب خود دو عیب دیگر را به همراه می آورد: اول اینکه اگر شما از محدوده ی دید آن شرکت به هر دلیلی خارج شوید، مثلاٌ مستأجر باشید و تصمیم به تغییر مکان دهید، دیگر نمی توانید از سرویس های آن شرکت استفاده نمایید و اگر مودم شما اشتراکی باشد مشکل شما باز هم دو تا می شود چون اگر مالکیت کامل مودم برای شما نباشد، باید به فکر تهیه ی مودم جدید باشید و ضمناً هزینه ی سیم کشی را هم به آن اضافه نمائید. دوم اینکه این مودم ها را نمی توان حمل کرد، آن هم باز به دو معنا یکی اینکه نمی توانید این مودم ها را مثلاً به پارک محل ببرید و در آنجا هم از مزایای آن بهره ببرید و دیگری اینکه اگر شما در حال حرکت باشید نمی توانید باز از اینترنت استفاده کنید.

این معایبی که اشاره کردم در واقع مزایای سیستم اینترنت پرسرعت وایمکس هستند. یعنی شما با داشتن وایمکس قادر خواهید بود در حین حرکت مثلاً در خودرو از این نوع اینترنت ها استفاده کنید. اما در ایران هنوز شرکت های ارائه دهنده ی وایمکس مجوز این را ندارند که این اینترنت را در حال حرکت ارائه دهند و شنیده ها حاکی از آن است که قصد دولت این است که مجوز این قابلیت را به اپراتور سوم تلفن همراه بدهد. اما به هر حال موضوع بحث ما «وایمکس» است، نه «وایمکس در ایران».

وایمکس نیازی به تنظیم آنتن و جهت گیری مناسب ندارد. فقط باید سیگنال های وایمکس در محل مورد نظر شما دریافت شود و بعد دیگر نیازی به تنظیم و جهتگیری مناسب ندارد. شما حتی می توانید از مودم های داخلی (Indoor) استفاده کنید که بسیار قابل حملند و می توانید آن را با خود به بیرون از منزل ببرید. مودم های داخلی که به پورت یو اس بی (USB) وصل می شوند، برق مورد نیاز خود را از همین درگاه USB تأمین می کنند و شما نیازی به آداپتور نخواهید داشت و انرژی موجود در باطری لپ تاپ (LapTop) شما بسنده خواهد بود. البته مدل داخلی نوع آداپتور دار هم دارد که آن هم مزیتش این است که اینترنت را به صورت WIFI در اختیار شما می گذارد یعنی نیازی به وصل کردن سیم بین کاربر و مودم نیست. WIFI نوعی شبکه بی سیم محلی است.

از طرف دیگر شرکت های ارائه دهنده ی وایمکس، مناطق بزرگی مثلاً کل یک شهر را پوشش می دهند برای همین شما اصلاً نگران نقل مکان نخواهید بود. وزن مودم های داخلی وایمکس زیر چهارصد گرم است و به راحتی قابل حملند. مدل های یو اس بی آن بدون تقویت کننده در جیب جا می شوند!

به عقیده ی بنده روش های اینترنت بی سیم برای انتشار اینترنت بسیار مناسب هستند و سرعت رشد آنها هم زیاد است. برای رشد شبکه هایی که از روش های باسیم استفاده می کنند، بسیار کند است. همانطور که می بینید مخابرات ایران در طی این سال ها شاید یک سوم محدوده ی تحت پوشش وایمکس را که ظرف مدت دو سال است راه اندازی شده است را نتوانسته است پوشش دهد. حتی تعداد کاربران این شبکه ها با هم قابل مقایسه نیستند! منظورم این نیست که کاربران وایمکس زیادند. منظورم این است که وایمکس هم اکنون آمادگی پذیرش تعداد بسیار زیادی کاربر را دارد ولی روش ADSL برای افزایش ظرفیت خود باید تجهیزات فراوانی را محیا کند که فعلاً شاهد این موضوع نیستیم. نظر بنده این است که فعلاً در بین روش های  اشتراک اینترنت پرسرعت، وایمکس گزینه ی مناسبی خواهد بود. البته صرف نظر از هزینه ی ماهیانه ی اشتراک. از این دید ADSL به صرفه تر خواهد بود.

امیدوارم مفید واقع گردد.

باسمه تعالی

اگر تصمیم گرفته اید برای سرگرمی کنسول بازی بخرید و هنوز نتوانستید دستگاه دلخواه خود را انتخاب کنید این مطلب را بخوانید:

به عنوان یکی از علاقمندان به کنسول های بازی، بعد از مدت ها دوری از این عرصه تصمیم گرفتم یک گیم کنسول مناسب بخرم.

چند موضوع بود که ذهن مرا درگیر کرده بود:

1. دستگاهی که می خرم بالاترین گرافیک ممکن را داشته باشد.

2. بازی های مناسب و برتر را داشته باشد.

3. زود از چرخه ی تولید خارج نشود و تولید بازی برای آن تا چند سال ادامه داشته باشد.

خلاصه نمی خواستم از خریدش پشیمانش شوم.

در بین کنسول های نسل جدید PLAY STATION 3، XBOX 360 و WII خودنمایی می کردند.

با جستجو در اینترنت و خواندن سایت ها و فروم های زیاد به زبان فارسی و انگلیسی، متوجه پاره ای از مسائل شدم که در زیر ذکر می کنم:

در مورد گرافیک با مشاهده ی بازی های مشترک بین PS3 و XBOX 360، و مشاهده ی نتایج سایت های فنی متوجه شدم که گرافیک XBOX 360 از PS3 بهتر است و این را با مشاهده ی این سایت ها به وضوح در خواهید یافت.

اما PS3 در سایر موارد از نظر فنی از XBOX 360 برتر بود. مثلاً از نظر پردازنده، تعداد دسته هایی که همزمان ساپورت می کند و داشتن بلوری به جای دی وی دی.

WII از نظر گرافیک نمی تواند با دو کنسول دیگر رقابت کند. ولی بازی های فوق العاده مفرحی دارد که تا کسی بازی نکند درک نمی کند. اما چون برای من گرافیک شرط بود آن را خط زدم. ولی به طرفداران پر و پاقرص بازی های کارتونی آن را به شدت توصیه می کنم.

در مورد بازی های برتر باید بدانید که تقریباً 98 درصد بازی ها برای هر دو کنسول ساخته می شوند و بینشان مشترکند. تنها 2 درصد از بازی ها به صورت اختصاصی برای یکی از این کنسول ها ساخته می شود. برای مثال بازی God Of War، تنها برای کنسول PS3 ساخته می شود و این بازی هرگز برای XBOX 360 عرضه نگشته است. بازی محبوب Metal Gear Solid هم همینطور فقط برای PS3 ساخته شده است.

اما با توجه به اینکه بازی هایی که برای کنسول PS3 باید بخریم، همه اورجینال هستند و با توجه به اینکه هنوز نتوانسته اند این دیسک ها را در ایران و سایر نقاط جهان کپی کنند، هزینه ی خرید بازی های PS3 بسیار بالا است. یعنی حداقل حدود 50 هزار تومان برای ساده ترین بازی ها باید بپردازیم. ولی بازی های مشهور گران ترند، در جایی خواندم بازی God Of War، به قیمت 120 هزار تومان عرضه می گردد!!!

بنابراین به نظر نمی رسید که خرید PS3 مقرون به صرفه باشد.

البته این را هم اضافه کنم که جدیداً عده ای هکر موفق شده اند که با افزودن بورد الکترونیکی که در ایران هم یافت می شود به دستگاه و نصب برنامه ای خاص، این کنسول را قادر سازند که بازی ها را از روی بلوری به روی هارد خود دستگاه کپی و از روی آن اجرا کند. ولی باید دانست که این هم بی دردسر نیست. چرا که یا باید بروید و بلوری مورد نظر را کرایه کنید و بیارید خانه و  روی هارد کپی کنید و یا کل دستگاه رو ببرید مغازه ای که این کار رو می کنه و بازی رو با قیمت تقریبی 5 هزار تومان روی دستگاه شما نصب کنند.

خلاصه به عقیده ی من ارزشش رو نداره.

تا اینجا تصمیم من روی XBOX 360 بود. فقط مونده بود پاسخ به یک سئوال دیگر. اینکه کنسول XBOX 360 تا کی دوام می آورد. نگران بودم نکند مایکروسافت تصمیم بگیرد که کنسولی جدیدتر و مدرنتر به بازار عرضه نماید و من از خرید خود در آینده پشیمان شوم.

خوشبختانه حدود 2 ماه است که مایکروسافت اقدام به توقف تولید مدل های ARCADE و ELITE کرده است و به جای آن نسل جدیدی از کنسول XBOX 360 با نام SLIM وارد بازار شده است. در ابتدا با دیدن این موضوع کمی نگران شدم. چون اولاً قیمت XBOX 360 SLIM، بسیار بالا بود و دوماً فعلاً قابلیت اجرای دی وی دی های کپی شده را ندارد.

بعد از بررسی مشخصات فنی دستگاه SLIM، دریافتم که مشخصات فنی این دستگاه تغییری نکرده است. فقط مادربورد دستگاه کوچک تر و به طبع آن خود دستگاه کوچک تر و سبکتر شده است. کم تر گرم می شود.  و اینکه برق کمتری مصرف می کند و وایرلس آن سریعتر است و اینکه KINECT که قرار است به زودی روانه ی بازار شود، به پورت خاصی که مخصوص آن تعبیه شده وصل می شود(در سایر مدل ها کینکت به پورت یو اس بی وصل خواهد شد) و در آخر تعداد بیشتری یو اس بی به آن وصل می شود. اما در پردازنده، کارت گرافیکی و خلاصه قطعاتی که بر کیفیت بازی موثرند هیچ تغییری ایجاد نشده بود. خوب این خبر خوبی بود. چون تصمیمگیری را آسان تر می کرد.

ضمناً در مورد نسل آینده ی بازی های ویدیویی این را می دانید که مثلاً کنسول WII، اگرچه کیفیت گرافیکی بالایی ندارد، اما چون بازیکن را به فعالیت بدنی وا می دارد بسیار محبوب شده است. KINECT هم برای XBOX 360 همین کار را می کند و به وسیله ی چشم الکترونیکی که دارد، بازیکن را قادر می کند که بدون دسته خود را در میان بازی احساس کند. خوب چی بهتر از این؟

یعنی شما با خرید XBOX 360، هم آینده را دارید و هم یک دستگاه قوی و مناسب  و مقرون به صرفه برای سرگرم شدن. ضمناً معرفی XBOX 360 SLIM نیز بر این موضوع تأکید دارد که مایکروسافت ظرف چند سال آینده تصمیم به معرفی نسل جدیدی از دستگاه های خود را ندارد. بلکه با تولید و عرضه ی متعلقات جدید نظیر KINECT، دستگاه های فعلی را به روز می کند که این هم برای خودش سودآور است و هم برای مشتریان.

جالب اینجاست که بهتون بگم وقتی کنسول مورد نظرتون رو بخرید دیگه این دودل بودن تموم می شه و یه اطمینان خاطری دارید که بهترین چیز رو انتخاب کردید. اینقدر سرگرم بازی می شید که به بازی های اختصاصی محدود کنسول های دیگه فکر نمی کنید.

انشاالله این متن بتواند تصمیمگیری را برای علاقمندان به کنسول های بازی آسان تر کند.

باسمه تعالی

از آنجایی که خودم برای اتصال به وایمکس ایرانسل با مشکل مواجه بودم گفتم یک راهنما بنویسم تا برای شما مشکل مشابه پیش نیاید، چون هیچ جا حتی در دفترچه ی راهنمای مودم وایمکس هم توضیح درستی برای این کار وجود نداشت.

من این روش را برای ویندوز 7 می نویسم و ممکن است این روش در ویندوزهای دیگر جواب بدهد و شاید هم جواب ندهد.

ابتدا فیش برق مودم را وصل کنید و آن را به برق بزنید. بعد کابل LAN مودم را به وروودی دستگاه خود وصل کنید.

سپس مودم را روشن کنید و مطمئن شوید حداقل دو چراغ از سه چراغ نشان دهنده ی برقراری اتصال حتماً روشن بمانند.

سپس در قسمت پایین سمت راست TASK BAR (نوار وظیفه) جایی که وضعیت اتصال به اینترنت را نشان می دهد، (Connection) حالت لودینگ رخ می دهد و یک نوار آبی رنگ شروع به چرخیدن می کند. روی آن بروید ولی کلیک نکنید و منتظر باشید تا واژه ی Internet access را ببینید. در این زمان شما به وایمکس ایرانسل متصل شده اید.

الان باید یک پیمایشگر اینترنت مثل Internet Explorer یا FireFox یا هر نرم افزار مشابهی را اجرا کنید.

چند ثانیه صبر کنید تا پیغامی در مورد خطر در اتصال به شبکه ی ناایمن را دریافت کنید که به خاطر تنظیمات فایروال مشاهده خواهد شد.

بعد روی گزینه ای که با سپر قرمز رنگ مشخص شده (تکرار می کنم سپر قرمز رنگ که جلوش به وضوح نوشته توصیه نمی شود) کلیک کنید و منتظر باشید تا صفحه ی Log In ایرانسل را ببینید. بعد باید در قسمت شناسه کاربری، عددی را که بر روی برچسبی که معمولاً روی مودم چسبانده اند را بنویسید و رمزی را که هم که به شما داده شده را در قسمت بعد بنویسید.

و بعد از پر کردن سایر سئوالات مثل سئوال امنیتی و تکرار رمز عبور، که آسان هم هست، به اینترنت متصل شوید.

پنجره ی کوچکی که باز می شود برای این است که برای Disconnect مجبور به خاموش کردن مودم نباشید، ولی اگر محتوای آن را نمی توانید ببینید، نگران نباشید، چیز خیلی مهمی نیست و با خاموش کردن مودم ارتباط شما با اینترنت قطع می شود.

موفق باشید.

باسمه تعالی

اگر اولین بار است که قصد دارید نرم افزار sql server 2008 را نصب کنید، بدانید که نکاتی برای نصب وجود دارد که به راحتی نمی توانید از آنها عبور کنید.

این راهنمایی که برای دانلود میذارم شاید جامع ترین راهنما نباشه، ولی بیشتر مراحل رو می تونید باهاش کامل کنید.

دانلود فایل پی دی اف راهنمای نصب  sql server 2008

باسمه تعالی

برای فعال کردن mms همراه اول در گوشی های دارای ویندوز موبایل 6.1 و در این نوشته به صورت خاص اکسپریا ایکس وان، بعد از مراجعه به یکی از دفاتر خدمات مشترکین همراه در محل خود، باید تنظیماتی را در گوشی خود ایجاد نمائید تا قادر به ارسال mms باشید.

بنابراین شما باید از منوی Start، گزینه ی Messaging را انتخاب نموده و بعد از آن وارد بخش SMS/MMS شوید و بعد منوی Menu را انتخاب نموده و  بعد گزینه ی MMS Options را انتخاب نمائید. سپس در تبِ Servers، اگر سروری تعریف نشده، گزینه ی New را بزنید و اطلاعات زیر را در جای خودش وارد نمائید:

Server name: MCI-MMS

باید خالی باشد : Gateway 

Port number: 38090

Server address: http://192.168.193.134:38090/was

Connect via: MCI-GPRS

Send limit: 100K

WAP version: WAP 2.0

در ضمن باید توجه داشته باشید که قبلاً باید تنظیمات مربوط به GPRS را نیز انجام داده باشید. وگرنه در بخش Connect via با مشکل روبرو می شوید.

من از طریق روش اتوماتیک تنظیم گوشی در سایت mci.ir  موفق به تنظیم گوشی خود نشدم و بعد از کلانجار رفتن بسیار به این مطالب دست پیدا کردم برای همین اینجا قرار دادم تا شاید به درد شما هم بخورد.

اگر در بخش Servers مربوط به منوی MMS Options، سرور دیگری تعریف شده است، بعد از انجام اقدامات بالا، در حالتی که گزینه ی MCI-MMS که خودتان ایجادش کرده اید، به صورت هایلایت است، گزینه ی Set As Default را انتخاب نمائید تا در هنگام ارسال از این تنظیمات استفاده شود.

موفق باشید.

باسمه تعالی

دیگر از اینکه مدام ایمیل های تبلیغاتی را با نام های فرستنده ی مسخره و مشخصاً جعلی و عناوین مسخره تر برای همیشه به بخش اسپم سرویس ایمیلم بفرستم خسته شدم.

کی ما ایرانی ها میخواهیم از دید ابزاری به هر وسیله ای دست بر داریم؟

بابا ایمیل برای انجام کارهای شخصی من است. بنده اگر نیاز به پیدا کردن تی شرت هایی که روش اکولایزر داره یا ماوسی که با انگشت اشاره کار میکنه داشته باشم، میرم تو اینترنت سرچ میکنم. نه اینکه نشسته باشم تا شما با ایمیل این تبلیغ رو برای من بفرستید و من ذوق کنم.

با سرعت معرکه ای که در ایران وجود داره، با چه بدبختی وارد محیط ایمیل میشم و میبینم چند تا نامه جدید دارم. در این فکر که یا ایمیل مهمی از فامیل یا دوستی است، و یا اینکه جواب فلان نامه با فلان شرکت را دریافت کرده ام، وارد اینباکس می شوم و با این ایمیل های مسخره روبرو می شوم.

بابا برای تبلیغات شما باید تکلیف سه چیز را مشخص کنید: 1-اهداف 2-پیام 3-رسانه

رسانه ای که شما انتخاب می کنید، با تصور اینکه اهداف و پیامتان کاملاً بی نقص باشد، می تواند شما را با شکست مواجه کند.

وقتی من نوعی تمام ایمیل های مسخره ی شما را حتی ندیده پاک می کنم، شما بی خودی وقت تلف می کنید و کارفرمای بیچاره ی شما هم پولش را دور می ریزد. دقیقاً شدید مانند کارت پخش کن های دم در مترو. فقط از نوع دیجیتالش!

این وسط فقط یک کار اضافه به کارهای روزانه ی من افزوده می شه.

بس کنید دیگه.

خدا رو خوش نمیاد.

باسمه تعالی

بالاخره سریال کم نظیر، مهیج و زیبای لاست به پایان رسید. بازیگر نقش جک شفرد پیش بینی کرده بود که پایان آن ناراضی کننده خواهد بود. اما استدلال زیبا و درستی داشت. او گفته بود: "...سریالی که مردم را وادار به نظریه‌پردازی در مورد طرح و مفهوم سریال می‌کند، نهایتا شما آن‌ها را (به نوعی) ناامید خواهید کرد زیرا هر کس دوست خواهد داشت که پایانش به شیوه‌ای خاص باشد، حال آن‌که سریال به روش خودش تمام خواهد شد!"¹

بسیاری از سئوالات ما پاسخ داده نشد و سئوالات بیشتری نیز مطرح گردید.

البته برخی این را نبوغ نویسنده معرفی می کنند که موفق شده است با یک ترفند ساده، داستان را در جایی که شروع شد به پایان رساند تا خود بیننده تصمیم نهایی را در مورد پایان داستان بگیرد. حتی برخی می گویند این خودش موفقیتی برای این سریال و دست اندرکارانش است تا برخی را مجبور کنند تا سریال را دوباره از نو ببینند.

بزرگ ترین سئوالی که برای خود من پیش آمده است این است که اصلاً فلسفه و جهان بینی پشت سریال لاست چیست؟

آیا سریال در سه زمان گذشته، حال و آینده رخ داد؟

آیا جزیره برزخ این افراد بود؟

آیا این سریال زندگی افراد را در دو بعد هم زمان بررسی می کرد؟ یعنی یک زندگی در جزیره و یک زندگی در امریکا؟

آیا آنها زنده ماندند، مردند و یا اصلاً از اول مرده بودند؟

به قول بیشتر بینندگان سریال، لذت واقعی را افرادی بردند که در جزئیات دقیق نشدند. افرادی که سریال را با تمام دقت دیدند، خیلی سرخورده شدند. حتی در جایی دیدم 50 سئوال اساسی که در لاست پاسخ داده نشد(منبع تصویری سئوالات) را استخراج نموده اند و یکی از سئوالات این بود که تصویر نقاشی سگی که در کلبه ای که بنجامین لاینس، جان را برد، از کجا برگرفته شده بود؟!

بینندگانی با این دقت، پاسخ های دقیقی را نیز طلب می کردند.

اما بیشتر این سئوالات بی پاسخ ماند.

و برای امثال ما چیزی جز دل تنگی برای این سریال باقی نگذاشت. هنوز با گذشت 2 روز از دیدن سریال در انتهای قلبم حفره ای را احساس می کنم که به خاطر بی جواب ماندن سئوالاتم ایجاد شده است.

آیا اینها همه خواب بودند؟

آیا مردند؟

آیا زنده ماندند؟

آیا به جزیره بر می گردند؟

آیا ......؟

باسمه تعالی

روز 4 ژانویه ی 2010 مصادف با 14 دی 1388 در دوبی بلندترین برج دنیا افتتاح گردید. برج خلیفه که به «برج دوبی» مشهور است، با ارتفاعی معادل 828 متر رسماً بلند ترین برج دنیا می باشد. طبقه ی 124 اُم این برج که دیدی 360 درجه ای دارد، در واقع اولین هتل شرکت جیورجیو آرمانی «Giorgio Armani» می باشد. این برج ظرفیت 12000 نفر را دارد که در واحدهای مسکونی، تجاری و تفریحی پذیرایی می شوند.

این برج دارای مرتفع ترین مسجد جهان در طبقه ی 158 اُم و مرتفع ترین استخر شنای دنیا در طبقه ی 76 اُم است.

شایان ذکر است اختلاف ارتفاع این برج با دومین برج بلند دنیا، 320 متر می باشد. دومین برج بلند دنیا برج «تایپه 101» در تایوان است که بلندی آن 508 متر می باشد.

سیستم تهویه، برودتی و گرمایی، آب رسانی، برق رسانی، آسانسورها و ... برای یک همچین بنای غول آسایی منحصر به فرد خواهد بود.